«Ευρωμεταρρύθμιση» για τα πνευματικά δικαιώματα: οι αρνητικές επιπτώσεις του Άρθρου 17 (πρώην 13) στις νεοφυείς επιχειρήσεις

Στα προηγούμενα άρθρα μου έχω ήδη εξηγήσει τις επιπτώσεις που θα έχει η οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα πνευματικά δικαιώματα στην ελευθερία του Τύπου και στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Έχω εξηγήσει ότι υποδουλώνει τους μικρούς δημιουργούς στους μεσάζοντες: εκδότες, εισπρακτικές εταιρείες, αλλά και μας εκθέτει όλους στις ορέξεις του κάθε εκβιαστή που, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι δεν υπάρχει ποτέ καμία απολύτως κύρωση για όσους κατά συρροή, κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα υποβάλλουν ψευδείς και καταχρηστικές καταγγελίες προσβολής πνευματικής ιδιοκτησίας, συχνά με σκοπό την απόκρυψη από το κοινό αρνητικών κριτικών.

Συνέχεια

Advertisements

Δε μπορείς να είσαι δημοσιογράφος και να είσαι υπέρ φίλτρων λογοκρισίας

Επειδή αρκετοί δημοσιογράφοι αγκάλιασαν τον απαράδεκτο συνδυασμό Άρθρου 15 (πρώην 11) και Άρθρου 17 (πρώην 13), είμαι υποχρεωμένος να τα κάνω ταληράκια για πολλοστή φορά. Παραπονιούνται λοιπόν οι δημοσιογράφοι κι οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ ότι αναδημοσιεύεται/αναπαράγεται η δουλειά τους από άλλα ΜΜΕ, γίνεται παραπομπή στη δουλειά τους από news aggregators (συναθροιστές ειδήσεων) χωρίς να πληρώνονται κλπ. Ωραία ως εδώ. Αλλά συγχέουν δυο διαφορετικά θέματα και τα κάνουν αχταρμά.

Συνέχεια

Η Γερμανία τάσσεται επίσημα υπέρ φίλτρων λογοκρισίας – ύβρεις από τη Γερμανίδα Υπουργό Γεωργίας κατά των επικριτών της Οδηγίας για τα Πνευματικά Δικαιώματα

Η Julia Klöckner, η Γερμανίδα Υπουργός Γεωργίας, δήλωσε [1] ότι τη Δευτέρα 15 Απριλίου θα υπερψηφίσει τη νέα Οδηγία της Ε.Ε. για τα πνευματικά δικαιώματα, στην οποία συμπεριλαμβάνονται τέσσερα άρθρα καταστροφικά για τις ευρωπαϊκές νεοφυείς επιχειρήσεις στο χώρο της Τεχνολογίας Πληροφοριών και Επικοινωνιών (εννοείται ότι η Ελληνική Ένωση Νεοφυών Επιχειρήσεων δεν πήρε χαμπάρι), για τα δικαιώματα ορθής χρήσης (fair use), την ελευθερία έκφρασης, ανεξάρτητης δημιουργίας, διασκευής, ακόμη και για την ελευθερία του Τύπου και για τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών του διαδικτύου.
  .

Άρθρο 13: Επικίνδυνο για τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών, κερκόπορτα για δημιουργία μονοπωλίων

Κι αυτό δεν το ισχυρίζομαι εγώ, αλλά ο Ulrich Kelber, ο επικεφαλής της γερμανικής Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Ο άνθρωπος είναι επιστήμονας της Πληροφορικής, κι έτσι έχει το γνωστικό υπόβαθρο για να κατανοήσει τις συνέπειες της προταθείσας οδηγίας για τα πνευματικά δικαιωμάτα (η οποία προωθείται από πανίσχυρα λόμπι και από το Γερμανό ευρωβουλευτή Axel Voss, ο οποίος έχει πιαστεί να ψεύδεται επανειλημμένα και ασύστολα). Η οδηγία αυτή θα τεθεί προς ψήφιση στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου είτε την επόμενη εβδομάδα είτε στο τέλος του μήνα και το Άρθρο 13 της εν λόγω οδηγίας απαιτεί από τις διαδικτυακές πλατφόρμες και κοινότητες να αποτρέπουν την ανάρτηση/αποστολή/δημοσίευση υλικού που θα κρίνεται αυτόματα από κατάλληλους τεχνολογικούς μηχανισμούς (δηλαδή φίλτρα) ότι «παραβιάζει πνευματικά δικαιώματα», αντί, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, να διασφαλίζεται η ταχεία αφαίρεση τυχόν τέτοιου υλικού.

Συνέχεια

Μια συνέντευξη του Axel Voss γεμάτη ψέματα για το #Article13

Σημείωση: το παρόν άρθρο βασίστηκε στο άρθρο του Mike Masnick “Why does MEP Axel Voss keep lying about Article 13?

Εδώ και λίγες εβδομάδες, ο κύριος Axel Voss, ο βασικός υποστηρικτής των άρθρων 11 και 13 της διαβόητης μεταρρύθμισης για τα πνευματικά δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει βγει στη γύρα κι επιμένει ότι όλες οι επικρίσεις για την επερχόμενη ενωσιακή οδηγία για τα πνευματικά δικαιώματα είναι εσφαλμένες. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα τον είδαμε να κάνει απίστευτα παραπλανητικές δηλώσεις για το ποιες διαδικτυακές υπηρεσίες θα επηρεαστούν από αυτό το νόμο, αφήνοντας μόνο μια άνευ σημασίας εξαίρεση για εταιρείες ηλικίας μικρότερης των τριών ετών. Και τώρα, η πολιτική του ομάδα στην Ευρωβουλή, το συντηρητικό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (γνωστό κι από τις ρατσιστικές θέσεις του επικεφαλής του, Manfred Weber), δημοσίευσε μια εξόχως παραπλανητική συνέντευξή του, στην οποία εμφανίζεται να ισχυρίζεται πράγματα που μας κάνουν ν’ αναρωτιόμαστε αν κι ο ίδιος γνωρίζει τι προβλέπει το Άρθρο 13 ή αν είναι καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα ψεύτης.

Συνέχεια

Περί ηθικού κινδύνου…

Στο χώρο των οικονομικών γίνεται συχνά λόγος για κάτι που λέγεται «ηθικός κίνδυνος» (moral hazard). Αυστηρά μιλώντας, ηθικός κίνδυνος εμφανίζεται όταν κάποιος ρισκάρει υπέρμετρα επειδή οι συνέπειες θα επιβαρύνουν κάποιον άλλο. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί ηθικός κίνδυνος όταν οι ενέργειες της μιας πλευράς μπορεί να αλλάξουν, βλάπτοντας την άλλη, μετά το πέρας μιας χρηματοοικονομικής συναλλαγής.

Ήθικός κίνδυνος προκαλείται επίσης κάτω από συνθήκες ασύμμετρης πληροφόρησης: Όταν η πλευρά που ρισκάρει γνωρίζει περισσότερα για τις προθέσεις της από την πλευρά που θα «πληρώσει τα σπασμένα». Γενικά, όταν η πλευρά που ρισκάρει γνωρίζει περισσότερα για τις προθέσεις και τους σκοπούς της από την πλευρά που επιβαρύνεται με τις συνέπειες του κινδύνου, τότε η πλευρά που ρισκάρει έχει κίνητρο να συμπεριφερθεί εις βάρος της πλευράς που έχει λιγότερη πληροφόρηση, ακόμα δε περισσότερο όταν η πλευρά που ρισκάρει βρίσκεται σε θέση ισχύος. Τέτοια φαινόμενα έχουν καταγραφεί πάμπολλες φορές στο χρηματιστηριακό και τραπεζικό χώρο.

Ηθικός κίνδυνος – πραγματικός – υπήρξε με τις διασώσεις των τραπεζών και με την ουσιαστική ασυλία και ατιμωρησία που απολαμβάνουν. Οι τράπεζες αποτελούν τροφοδότες του παγκόσμιου σχήματος Ponzi και του καπιταλιστικού καζίνο, βλάπτουν τους μικρότερους πελάτες τους για να κερδοσκοπήσουν οι ίδιες ή για να μοιραστούν τα κέρδη με συνεργαζόμενες εταιρείες (βλέπε Goldman Sachs), ενώ με τα δαιδαλώδους σχεδίασης και αδιαφανούς λειτουργίας «παράγωγα» βάζουν βόμβες μεγατόνων όχι μόνο στα δικά τους θεμέλια, αλλά στα θεμέλια πολλών εθνικών οικονομιών. Όπως, φερ’ ειπείν, η Deutsche Bank, η οποία τον Ιούνιο του 2015 αναφέρθηκε ότι έχει έκθεση σε τοξικά παράγωγα ύψους 54,7 τρισεκατομμυρίων ευρώ, τη στιγμή που το ΑΕΠ της Γερμανίας είναι 2,74 τρισεκατομμύρια ευρώ και το συνολικό ΑΕΠ της ευρωζώνης 9,6. Τι θα γίνει όταν αυτή η βόμβα εκραγεί; Θα αφεθεί η Deutsche Bank να καταρρεύσει όπως η Lehman Brothers; Και τι θα γίνει τότε; Θα ανακεφαλαιοποιηθεί; Πώς; Τι κούρεμα θα υποστούν οι ομολογιούχοι και οι καταθέτες της; Ποιες θα είναι οι συνέπειες στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια οικονομία; Θα πάει άραγε κανένα στέλεχός της στη φυλακή; Θα δημευθούν περιουσίες και μισθοί στελεχών; Πολύ αμφιβάλλω.

Ελάχιστες φορές όμως γίνεται λόγος για τον πραγματικό ηθικό κίνδυνο που εμφανίζεται από την τραπεζική απερισκεψία και τη διαπλοκή των εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών με τις κεντρικές τράπεζες, οι οποίες διευκολύνουν την ανομία και επιβάλλουν ασυλία, αντί να επιβλέπουν όπως θα έπρεπε. Ελάχιστες φορές γίνεται λόγος για τον ηθικό κίνδυνο που παρουσιάζουν οι ιδιωτικοποιήσεις κρατικών περιουσιακών στοιχείων, τα οποία δημιουργήθηκαν με τους κόπους και τους φόρους του εκάστοτε λαού και ξεπουλιούνται αντί πινακίου  φακής σε αμιγώς κερδοσκοπικές επιχειρήσεις (ή ακόμα και σε ξένες κρατικές επιχειρήσεις όπως η Fraport), οι οποίες θα εκμεταλλευτούν έτοιμες υποδομές και θα απολαύσουν κέρδη αβρόχοις ποσί.

Αυτοί που μιλάνε γι’ αυτόν τον ηθικό κίνδυνο (κεϋνσιανοί και αριστεροί οικονομολόγοι) παρουσιάζονται ως γραφικοί και «λαϊκιστές». Ως «μέτωπο της λογικής» παρουσιάζονται οι νεοκλασικοί (γνωστοί και ως «μονεταριστές» ή «νεοφιλελεύθεροι») οικονομολόγοι, οι οποίοι μιλούν αποκλειστικά και μόνο για «άσωτους λαούς» που «ζούσαν πέρα από τις δυνατότητές τους» και «μαζί τα φάγανε» με τους διεφθαρμένους πολιτικούς και ολιγάρχες.

Η ιδέα του ηθικού κινδύνου όμως, όπως την εννοούν οι νεοκλασικοί, δηλαδή (ακρο)δεξιοί, οικονομολόγοι είναι – χωρίς καμία απολύτως δόση υπερβολής – σκέτος, πούρος ναζισμός. Δικαιολογεί τη δαιμονοποίηση ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων (άνεργοι, ΑΜέΑ), αλλά και λαών· τους προσάπτει τη ρετσινιά του «τεμπέλη», του «άσωτου», του «παράσιτου», του «τζαμπατζή», που πρέπει ή να λυτρωθεί μέσω της βασανιστικής τιμωρίας ή να εξοντωθεί βασανιστικά προς παραδειγματισμό όσων θέλουν να γίνουν «άσωτοι» και τέρψη των «ενάρετων».

Σε κάθε περίπτωση, ο σκοπός (τιμωρία ή εξόντωση / τελετουργική ανθρωποθυσία) που θέτουν οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι για το θύμα τους περνά από τη βίαιη πτωχοποίηση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και την περιθωριοποίηση του «παραβάτη», και την παρακίνηση του «ενάρετου» όχλου σε λιντσάρισμά του «αμαρτωλού», αφού πρώτα νομοθετηθεί η ποινικοποίηση της επιβληθείσας σε αυτόν φτώχειας. Οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι χωρίζουν τις κοινωνίες σε δυο κατηγορίες ανθρώπων: Σε «ενάρετους» (που, όλως τυχαίως, είναι πάντα πλούσιοι) και «παράσιτα», «εισβολείς» και «άρπαγες» (τους φτωχούς, τους άνεργους και τους πρόσφυγες). Κατόπιν, έχοντας απεριόριστη και ευνοϊκή πρόσβαση στα συστημικά ΜΜΕ, καλλιεργούν τα χειρότερα και πιο ταπεινά ένστικτα στους «ενάρετους» και στους «εκλεκτούς» και επιστρέφουν τις κοινωνίες στις μεσαιωνικές εποχές με τις δημόσιες βασανιστικές εκτελέσεις «μαγισσών», «αιρετικών» ή «προδοτών».

Το πιο εξοργιστικό, αν και μάλλον είναι αναμενόμενο, με τους νεοκλασικούς είναι ότι μιλούν πάντα για «ηθικό κίνδυνο» όταν πρόκειται για κράτη που βρίσκονται σε δυσμενή θέση σε ασύμμετρους σχηματισμούς τύπου Ε.Ε., ώστε να πουν ότι οι «ενάρετοι» Γερμανοί, Γάλλοι, Τσέχοι, Σλοβάκοι κλπ φορολογούμενοι συντηρούν τους «διεφθαρμένους», «τεμπέληδες» και «άσωτους» Έλληνες, Ιταλούς, Πορτογάλους και Ισπανούς. Ποτέ όμως, μα ποτέ, δε μιλούν για «ηθικό κίνδυνο» όταν διασώζονται τράπεζες των οποίων οι ενέργειες οδήγησαν στην οικονομική κρίση. Ούτε μιλούν για «ηθικό κίνδυνο» όταν απλώς επιβάλλονται μικρά πρόστιμα σε τράπεζες όπως η Wachovia και η HSBC (1 και 2), των οποίων οι διοικήσεις έχουν παραδεχθεί ανάμιξή τους σε ξέπλυμα ναρκοδολαρίων και διευκόλυνση λαθρεμπορίου όπλων για τρομοκρατικές οργανώσεις. Βεβαίως, απλά επιβλήθηκαν κάποια πρόστιμα και όλα καλά. Κανένας τραπεζίτης δεν οδηγήθηκε στη φυλακή, κανένας τραπεζίτης δε συνελήφθη, ούτε διασύρθηκε στα ΜΜΕ, καθώς οι τραπεζίτες, οι βασικοί χρηματοδότες των σπουδών και βασικοί εργοδότες των νεοκλασικών οικονομολόγων, είναι υπεράνω του νόμου. Το πρόβλημά μας, βλέπετε, είναι οι τζαμπατζήδες και οι ζητιάνοι στον ΗΣΑΠ.

Οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι αποτελούν όνειδος για την επιστημονική κοινότητα και για την ίδια την ανθρωπότητα. Δεν είναι όνειδος μόνο για το ότι οι ιδέες τους επιστημονικά είναι σκέτος τσαρλατανισμός, καθώς βασίζονται σε παραδοχές που δεν απαντώνται σχεδόν ποτέ στην πραγματικότητα, έχοντας έτσι την αξιοπιστία των προβλέψεων των τηλεοπτικών αστρολόγων και χαρτομαντών. Είναι όνειδος για την επιστημονική κοινότητα και την ανθρωπότητα κυρίως για τα πολιτικά και κοινωνικά ήθη που, ως οικόσιτα του πιο διεφθαρμένου αποστήματος των «ελεύθερων» οικονομιών του πλανήτη, καλλιεργούν στην κοινωνία με την προπαγάνδα τους.

.

Shortlink: http://wp.me/p6dBlh-3k

Γράμμα σε έναν (πρώην) υπουργό

Αγαπητέ κύριε Γιάννη Πανούση, παρακαλώ ενημερώστε μας αν ολοκληρώσατε με επιτυχία την επιστροφή σας στη δυστυχία σας. Πώς σας φαίνεται ο αέρας του πανεπιστημιακού σας γραφείου; Σκέτη δυστυχία, σωστά; Κι αυτός ο μισθός που σας παρέχει ο ελληνικός λαός από το υστέρημά του… Σκέτη δυστυχία. Και η μονιμότητα και η εργασιακή σιγουριά που σας παρέχει το ελληνικό κράτος… Τι δυστυχία! Κι αυτοί οι απαίσιοι φοιτητές, που έχουν το θράσος να μη συμφωνούν μαζί σας…. Πραγματικά, ζείτε ένα δράμα.

Εγώ κύριε Πανούση είμαι με το μέρος σας. Σας συμπονώ. Σκύβω με κατανόηση στο δράμα που ζείτε. Να έχετε τώρα τη θρασύτατη Ζωή Κωνσταντοπούλου να υπενθυμίζει στον ταξίαρχο της ΕΛ.ΑΣ. ότι δεν είστε εσείς αρμόδιος για τη φύλαξη της βουλής αλλά μόνον ο Πρόεδρος της Βουλής; Δεν είναι πράγματα αυτά! Να έχετε τους δικαιωματίες να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για το ότι θεωρείτε αυτονόητη την εφαρμογή του νόμου του Lynch στις φυλακές; Ποιος άνθρωπος το θέλει; Να έχετε τη νεολαία του κυβερνώντος κόμματος να σας αμφισβητεί επειδή κανείς δε σας εξέλεξε, αλλά διοριστήκατε ως προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού; Να τολμούν ο Διαμαντόπουλος και οι αριστεροί δικαιωματίες να σας ασκούν κριτική για το «κεκτημένο Δένδια» στο οποίο είχατε αναφερθεί; Πού ακούστηκε αυτό, να ασκείται τέτοια σφοδρή κριτική σε μια αυθεντία όπως εσείς;

Κι αυτοί οι ακραίοι θύλακες στην ΕΛ.ΑΣ. ακόμα να αυτοδιαλυθούν, έτσι; Ούτε μια στάλα υπακοή και πειθαρχία προς τον πολιτικό προϊστάμενο! Σας κατανοώ κύριε Πανούση. Προσπαθήσατε κι εσείς να βάλετε σε τάξη το μπάχαλο, αλλά πώς να κάνετε τη δουλειά σας, όταν κυβερνητικά στελέχη έχουν σχέσεις με τρομοκρατικές οργανώσεις; Και να’χετε και την καυτή ανάσα των ξένων μυστικών υπηρεσιών και των πρακτόρων στο σβέρκο σας; Αχ, κύριε Πανούση μου, τέτοιο πράγμα, ούτε στον εχθρό μου! Δε μπορώ να φανταστώ τι μαρτύριο περνούσατε, εσείς κι άλλοι σπουδαίοι Έλληνες – π.χ. ο Γιώργος Γκιόλβας κι ο Κώστας Πρέκας – που οι ξένοι πράκτορες τους βάλανε στο στόχαστρο πριν από εσάς.

Και πόσο πια να βοηθήσει και η αμέριστη στήριξη που σας παρείχε όλους αυτούς τους μήνες ο πρωθυπουργός που, παρά τις αντιρρήσεις της παράταξης, σας επέλεξε και παρενέβαινε πάντοτε υπέρ σας; Αχ, κύριε Πανούση, έχετε την αμέριστη συμπαράστασή μου. Ζήσατε επτά εφιαλτικούς μήνες, που καμιά υπουργική αποζημίωση δε μπορεί να σας αποζημιώσει γι’αυτούς.

Και τώρα, επιστρέφετε στη δυστυχία του πανεπιστημιακού… Σας συμπονώ κύριε Πανούση μου. Τη νιώθω τη δυστυχία σας, τον καταλαβαίνω βαθιά τον πόνο σας, το ξέρω το μαράζι σας. Όμως, ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, κύριε Πανούση, να σας σώσει. Μπορείτε ν’απαλλαγείτε από τον πνιγηρό αέρα του πανεπιστημίου. Κι από τον γλίσχρο μισθό του πανεπιστημιακού, που με τίποτα δεν αντιστοιχεί στα δικά σας προσόντα και στη δική σας επιστημοσύνη.

Μπορείτε λοιπόν, κύριε Πανούση, να παραιτηθείτε. Και τώρα ακόμα, μπορείτε να υποβάλετε την παραίτησή σας. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Άλλωστε, όλο και κάποιος θα βρεθεί που ό,τι εσείς θεωρείτε δυστυχία γι’αυτόν θα είναι όνειρο ζωής. Άλλωστε, καλύτερα να μη δέχεστε στον τραπεζικό σας λογαριασμό μισθό που προέρχεται κι από χρήματα ανθρώπων που αντιπαθείτε. Μην το καθυστερείτε λοιπόν, παραιτηθείτε, για να γλιτώσετε από ό,τι σας κάνει δυστυχισμένο. Τι; Όχι;

.

Shortlink: http://wp.me/p6dBlh-39